Waltoś S., Wstęp i tłumaczenie z j. angielskiego i francuskiego Kodeksu Etyki ICOM, Warszawa 1993., uznawanym powszechnie przez polskie instytucje muzealne. Dokument, poddany nowelizacji w 2004 r., łagodzi jednak zapis dotyczący wydawania ekspertyz przez pracowników muzeów i – jak wskazuje m.in. Stanisław Waltoś – nie zakazuje expressis verbis muzealnikom wykonywania ekspertyz prywatnychS. Waltoś, Muzealnik jako ekspert na rynku sztuki, [w:] Problematyka autentyczności dzieł sztuki na polskim rynku: teoria, praktyka, prawo, red. R. Majewski, P. Ogrodzki, Warszawa 2012, s. 317; Zob. również: P. Gwoździewicz-Matan, Ekspert muzealnik? Aspekty prawne, [w:] Kultura w praktyce: zagadnienia prawne. T. 3, Muzea a rynek sztuki: aspekty prawne, red. A. Jagielska-Burduk, W. Szafrański, Poznań, 2014, s. 150..
Nieuregulowanie statusu eksperta wyraźnie zarysowuje się w zestawieniu z rozwiązaniami wprowadzonymi przez państwa o dłuższej niż w Polsce tradycji funkcjonowania rynku sztuki. Przykładu takowych rozwiązań dostarcza Francja, w której wprowadzono regulacje na poziomie wewnętrznej organizacji zawodowej (m.in.