Wojciecha Wszędybyła, który pozostał głównym projektantem przyszłego „Kaszuba”. Wyporność pełna okrętu wzrosła do 1060 ton; uzbrojenie miała stanowić m.in. podwójna armata 57 mm AK-725 na rufie i wyrzutnia pocisków przeciwlotniczych krótkiego zasięgu Osa-M na dziobie.
Pomimo opracowania i zaakceptowania w 1975 roku przez marynarkę projektu wstępnego, prace nad wykonaniem projektu technicznego zostały wstrzymane z uwagi na brak informacji dotyczących wyposażenia produkcji ZSRR. Po konsultacjach z ZSRR, w 1976 roku marynarka opracowała nowe wymagania taktyczno-techniczne, a rok później Biuro Projektowo-Konstrukcyjno-Technologiczne Stoczni Północnej opracowało nowy projekt wstępny okrętu. Prace jednak szły powoli, a projekt podlegał dalszym zmianom, co spowodowane było głównie opóźnionym dostarczaniem lub brakiem dostarczenia z ZSRR dokumentacji nowoczesnego wyposażenia przewidzianego do zainstalowania. W 1979 roku nawet usiłował interweniować w tej sprawie w ZSRR premier Piotr Jaroszewicz. Polska nie była w stanie samodzielnie opracować potrzebnego wyposażenia i uzbrojenia, a brak jego dokumentacji hamował prace projektowe. Prowadzono w tym czasie też w wielu ośrodkach naukowych badania na modelach w celu wyboru kształtu kadłuba o jak najlepszych własnościach morskich.