Nie chcąc nadawać rozgłosu nieudanemu wodowaniu, za oficjalne wodowanie uznano 11 maja 1985 roku, po tym, jak okręt został wprowadzony do Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni w celu montażu opływki sonaru pod kadłubem przy użyciu podnośnika. Po dalszych pracach wyposażeniowych w Stoczni Północnej, próby zdawczo-odbiorcze zakończono 18 grudnia 1986 roku.
Planowano pierwotnie wybudować większą serię okrętów i już w 1974 roku marynarka podpisała wstępną umowę ze stocznią na budowę czterech. Zamiary te jednak nie weszły w sferę realizacji, chociaż plany rozwoju marynarki z 1983 roku zakładały budowę do 1990 roku czterech jednostek, których przewidywana cena wynosiła 1,4 miliarda złCeny na rok 1983 – dla porównania, planowany zakup w ZSRR większego dozorowca (fregaty) projektu 1135 miał kosztować 4,5 mld zł, a okrętów rakietowych proj. 1241 – po 1,7 mld zł (). W 1984 roku jeszcze w czasie budowy okrętu prototypowego, w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Centrum Techniki Morskiej w Gdańsku opracowano wygląd drugiej jednostki serii o numerze 620/2. Uzbrojenie miało się składać z jednej armaty kal. 76 mm, dwóch działek kal. 30 mm, dwóch podwójnych wyrzutni torped, dwóch wyrzutni rakietowych bomb głębinowych RBU-6000 oraz bliżej nieokreślonych wyrzutni pocisków przeciwokrętowych.