Po zamieszkach studenckich w 1968 i krytycznych opiniach wobec władz ze strony środowiska Praxis, w styczniu 1975 Zagorka Golubović została usunięta z uczelni wraz z siedmioma innymi naukowcami, należącymi do grupy Praxis. Do 1981 pozostawała bez stałego zatrudnienia, sporadycznie prowadziła wykłady na uczelniach szwedzkich, brytyjskich i amerykańskich. Od 1981 pracowała w Instytucie Nauk Społecznych, jako doradca naukowy, by w 1991 powrócić na macierzystą uczelnię, gdzie została zatrudniona na stanowisku profesora. Prowadziła wykłady do 2001, kiedy przeszła na emeryturę.
W latach 90. działała w ruchu antywojennym w Belgradzie, w latach 1996-1997 uczestniczyła aktywnie w protestach przeciwko reżimowi Slobodana Miloševicia. Od 2007 współpracowała z lewicowym czasopismem Novi Plamen. Zmarła w 2019 po długiej chorobie.
Nagrody i wyróżnienia W 2007 otrzymała nagrodę Verica Barac, za walkę z korupcją w Serbii. W 2014 została wyróżniona nagrodą Radomira Lukicia za całokształt dokonań.