Miejscowość odnotowano również w historycznych rejestrach poborowych. W 1508 pobór podatkowy z Lutomka zapłacono z części Jana Lutomskiego od 4 łanów, 6 groszy od karczmy, z części należącej do Jakuba Lutomskiego od 6 łanów. W 1563 miał miejsce pobór od 10 łanów oraz od karczmy dorocznej. W 1577 Stanisław Kłodziński zapłacił pobór ze swojej majętności we wsi. W 1580 zapłacił on od 9 łanów, 5 zagrodników, 4 komorników, 10 owiec, pasterza, krawca. W 1581 pobór podatkowy z majętności we wsi zapłacił Stanisław Kłodziński, a w latach 1582-1583 Elżbieta Kłodzińska.
Do czasu rozbiorów leżała w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Międzyrzecz w rejencji poznańskiej. Lutomek należał do okręgu kwileckiego tego powiatu i stanowił część majątku Kwilcz, którego właścicielem był wówczas Arseni Kwilecki. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 223 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 16 dymów (domostw).