Ta funkcja zaczynała się usamodzielniać, od kiedy pod koniec średniowiecza wójtostwa oddawane były coraz częściej w lenno i wójtowie mogli działać przede wszystkim na korzyść własną, niekiedy podporządkowując teren wójtostwa wyłącznie swojej władzy. Miało to miejsce szczególnie wtedy, gdy wójt kościelny wywodził się z miejscowej szlachty czy arystokracji i dążył do usamodzielnienia swojego terytorium. Bywało, że kościoły i klasztory popadały w tak wielką zależność od wójtów, że z czasem doprowadzono do tego, że funkcje wójta kościelnego w zakresie przysługującym mu w średniowieczu przekształcano na funkcje jedynie tytularne.
Inne znaczenia związane z określeniem advocatus ecclesiae:
pojęcie advocatus ecclesiae mające w niemieckim odpowiednik Kirchenvogt nie pokrywa się z średniowiecznym urzędem wójta kościelnego wtedy, kiedy używane jest w znaczeniu obrońcy Kościoła. W tym przypadku jego łacińskim synonimem jest defensor ecclesiae. Na to rozróżnienie zwraca też uwagę Encyclopedia kościelna w haśle Actor Ecclesiae. mianem Kirchenvogt w znaczeniu