Józef Edward Groszek, ps. „Świderski” (ur. 27 października 1895 w Szumlanach, zm. po 1939) – major piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 27 października 1895 w Szumlanach, w ówczesnym powiecie podhajeckim Królestwa Galicji i Lodomerii. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Piechoty Nr 24. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1918 w korpusie oficerów piechoty.
Służył w 5 Pułku Piechoty Legionów w Wilnie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 549. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a 31 marca 1924 mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 223. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W marcu 1932 został przeniesiony z Komendy Miasta Lwów do 40 Pułku Piechoty we Lwowie na stanowisko obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego.
Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 16. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił służbę w Biurze Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisku zastępcy szefa Wydziału I Ogólno-Organizacyjnego. W czasie kampanii wrześniowej został internowany na terytorium Królestwa Rumunii, a później przekazany Niemcom i osadzony w Oflagu VI E Dorsten.