Pierwszym orzeczeniem w takiej sprawie był wyrok Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z 24 września 1964 r. w którym dopuszczono, jako podstawę zmiany oznaczenia płci, zastosowanie w drodze analogii przepisów o aktach stanu cywilnego stwarzających możliwość sprostowania w drodze sądowej aktu stanu cywilnego w razie błędnego lub nieścisłego jego zredagowania. Tryb ten zaaprobowano w uchwale Sądu Najwyższego z 25 lutego 1978 r.: W wypadku wyjątkowym sąd może sprostować akt urodzenia przez zmianę oznaczenia płci także przed dokonaniem korekcyjnego zabiegu operacyjnego zewnętrznych narządów płciowych, jeżeli cechy nowo kształtującej się płci są przeważające i stan ten jest nieodwracalny. W postanowieniu z 22 marca 1991 r. Sąd Najwyższy uznał : poczucie przynależności do danej płci może być uznane za dobro osobiste (art. 23 k.c.) i jako takie podlega ochronie również w drodze powództwa o ustalenie na podstawie art. 189 k.p.c. W wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 30 kwietnia 2004 r. wskazano, że ustalenie płci w drodze orzeczenia sądowego nie może wyłącznie opierać się na poczuciu danej osoby o przynależności do określonej płci, gdyż rozstrzygająca powinna być ocena oparta na wiedzy lekarskiejUwagi dotyczące poselskiego projektu ustawy o uzgodnieniu płci na tle orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz poglądów doktryny s. 32 – 34..
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Sytuacja prawna osób transpłciowych · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.