W 1996 roku premier Szimon Peres potwierdził stanowisko rządu na temat rozszerzenia izraelskiej suwerenności na Ma’ale Adummim. Miano by tego dokonać na podstawie porozumień pokojowych z Palestyńczykami. Pomysł zyskał również poparcie Josiego Belina, który zaangażowany był w organizację rozmów izraelsko-palestyńskich w Oslo. Podczas pierwszej kadencji Benjamina Netanjahu planowano utworzyć obszar municypalny „Wielkiej Jerozolimy”, który obejmowałby obszar E1 i Ma’ale Adummim. Działania te nie zostały zrealizowane pod presją Stanów Zjednoczonych. Podczas kadencji Ehuda Baraka rząd popierał rozbudowę i aneksję Mewasseret Adummim, ale wyłącznie w sferze deklaratywnej. Sprawę przyszłości obszaru planowano poruszyć podczas konferencji w Tabie. Zakończyła się ona jednak impasem i strony nie osiągnęły żadnego porozumienia. W 2002 roku pierwszy rząd Ariela Szarona zaakceptował plan municypalny (Plan 420/4/2) powstały jeszcze za rządów Netanjahu. Zakładał on przeznaczenie 135 ha północno-zachodniej części E1 pod zabudowę cywilną i przemysłową na potrzeby osiedla Ma’ale Adummim i miasta Jerozolimy. Ostatecznie planu nie wdrożono w życie. Amerykańska presja doprowadziła ponownie do zawieszenia realizacji planu rozbudowy E1. Dopiero w 2004 roku drugi rząd Szarona rozpoczął budowę infrastruktury transportowej na obszarze E1.