Wodociągi w Poznaniu – sieć wodociągowa w Poznaniu.
Historia Średniowiecze i renesans W okresie średniowiecza warunki sanitarne w Poznaniu nie były dobre – jakość wody pitnej była słaba, a oceniano ją „na oko”. Doły kloaczne lokalizowane na podwórzach kamienic częstokroć pozostawały w bliskości studni. W 1282 Przemysł II wydał dominikanom przywilej zezwalający na budowę wodociągu od młyna książęcego na Warcie do ich klasztoru na przedmieściu św. Gotarda. Przywilej ten jest najstarszym polskim dokumentem informującym o instalacji doprowadzającej czystą wodę do miasta. W różnych dokumentach z lat 1398, 1432 oraz 1433 wspomina się o tzw. rurmistrzach, tj. osobach utrzymujących instalacje doprowadzające wodę pitną, którą czerpano wówczas z Bogdanki. W 1502, z inicjatywy biskupa Jana Lubrańskiego, zbudowano wodociąg i kanalizację na Ostrowie Tumskim. Woda czerpana była z okolic Starołęki. W 1521 magistrat zawarł umowę z Sędziwojem Sadowskim na dostarczanie wody z jego dóbr w Strzeszynku do fontann i studzienek miejskich. System ten działał poprawnie do czasu potopu szwedzkiego, w trakcie którego miasto zostało poważnie zdewastowane. Do XVIII wieku dostarczanie wody do miasta pozostawiało wiele do życzeniaMarek Rezler, Podziemny świat, w: Monitor Wielkopolski, 8/2021, s.