W latach 1924–1926 był redaktorem naczelnym „Łodzianina”. W latach 1925–1928 był członkiem Rady Naczelnej PPS, z której to 24 listopada 1927 wraz ze Stanisławem Rapalskim został wybrany wiceprezydentem Łodzi oraz przewodniczącym Wydziału Finansowego. W 1926 był członkiem Zarządu Kasy Chorych w Łodzi. W 1928 wstąpił do PPS–Frakcji Rewolucyjnej – występując z PPS, sformułował partii szereg zarzutów w publikacji „Łotry, łajdaki, szuje i mordercy”. W 1933 przeniesiono go do pospolitego ruszenia, do kadry oficerskiej Okręgu Korpusu nr I. W służbie osiągnął stopień kapitana piechoty. Należał do Związku Rezerwistów RP. Był dyrektorem Okręgowego Związku Kas Chorych. Po przeprowadzce z Łodzi do Warszawy zamieszkał przy ul. Puławskiej 18a m. 27.

W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do niewoli sowieckiej i został osadzony w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na tzw.