Stanisław Gładysz (ur. 22 marca 1920 we Piotrowie, zm. 10 grudnia 2001Data śmierci na nagrobku: 9.12.2001_zdjęcie. we Wrocławiu) – polski matematyk.
Życiorys Syn Józefa. Studia matematyczne ukończył w 1948 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pracował na Politechnice Wrocławskiej w latach 1949–1985 i 1986–1991 zajmując kolejno stanowiska: zastępcy profesora (1955), docenta (1961) i profesora (1967). Rozprawę doktorską pt. Losowe twierdzenie ergodyczne, jego uogólnienia i zastosowania, której promotorem był prof. Edward Marczewski, obronił w 1956 r. w Instytucie Matematycznym PAN w Warszawie. Stopień doktora habilitowanego uzyskał na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego w 1961 r. na podstawie rozprawy Podpółgrupy maksymalne i zbiory wypukłe w grupachZ żałobnej karty. Stanisław Gładysz (1920–2001) Roczniki Polskiego Towarzystwa Matematycznego Seria II: Wiadomości Matematyczne T. 39, Nr 01 (2003), s. 205–211 [dostęp 2026-03-13].. Od 1967 r. profesor w Katedrze Matematyki, a od 1968 r. na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki Politechniki Wrocławskiej.
W latach 1974–1981 był dyrektorem Instytutu Matematyki i Fizyki Teoretycznej, a później Instytutu Matematyki.