W Stanach Zjednoczonych United States Navy zdecydowała, że potrzebuje co najmniej szesnastu jednostek bardzo zbliżonych do brytyjskich ciężkich krążowników, jednak aż do końca 1924 roku Kongres nie autoryzował ich budowy, zaś stępkę pod pierwszy z nich położono dopiero w 1926 roku. Dla odmiany Francja i Włochy przystąpiły do budowy krążowników spełniających wymagania traktatowe znacznie wcześniej. Stępkę pod pierwsze dwie jednostki Francja położyła już na przełomie lat 1922/1923, w ślad za nią Włochy rozpoczęły budowę dwóch pierwszych jednostek w 1925 roku. Jako pierwsza jednak stępkę pod krążownik traktatowy położyła Japonia, która rozpoczęła budowę dwóch jednostek typu Furutaka jeszcze w roku 1922. W rezultacie więc zawarcia zmierzającego do ograniczenia zbrojeń morskich traktatu waszyngtońskiego, każdy z jego pięciu sygnatariuszy rozpoczął wielkie programy budowy ciężkich krążowników. W dużej mierze było to wynikiem ścisłego ograniczenia budowy większych okrętów liniowych w traktacie, który praktycznie wykluczał budowę jednostek tych klas.
Pierwszy traktat londyński z 1930 roku