Po II wojnie światowej przeniósł się do Belgii, gdzie zajął się działalnością charytatywną – niósł pomoc prześladowanym, zagrożonym represjami, procesami i zsyłkami, pomagał im m.in. w ucieczkach na Zachód. Ponadto zatrudnił się jako scenograf i kostiumograf w oraz organizował wystawy swoich obrazów.
Z czasem jego zespół teatralny otrzymał zaproszenie do . W maju 1950 artyści dotarli do portu Valparaiso. Po odbytym tournée postanowił pozostać w Chile i nie wracać do Europy. W Santiago skupił się na działalności artystycznej, zaczynając od współpracy ze Związkiem Kobiet i Dziewcząt Chrześcijańskich (YWCA). Jego pierwsza wystawa w Chile dotyczyła tematyki obozów koncentracyjnych i została negatywnie przyjęte przez Niemców zamieszkujących Amerykę Południową, którzy usiłowali zniszczyć pracę Nałęcza-Małachowskiego. Wywołany skandal wpłynął na wzrost popularności artysty, zainteresowanie jego pracami oraz rozpoznawalność. Z czasem artysta poszerzył swoją działalność malując dekoracje i murale w restauracjach i hotelach, w tym m.in. w: Hotelu Carrera i Teatrze Mariola w Santiago, Hotelach O’Higgins, San Martin i Miramar w Viña del Mar oraz Hotelu Prat w Valparaiso. Ponadto zajmował się ręcznym malowaniem spódnic, zdobiąc je motywami kwiatowymi i ptakami.