W latach 1922–1940 pracowała jako profesorka nadzwyczajna w Katedrze Historii Powszechnej Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Witolda Wielkiego w Kownie. W 1922 zainicjowała uniwersyteckie zajęcia z historii Egiptu. W 1932 opublikowała słownik egipskich hieroglifów. Przetłumaczyła kilka egipskich hymnów i opowiadań. W 1936 opublikowała podręcznik historii Egiptu. W 1940 została przeniesiona do pracy na Uniwersytecie Wileńskim i mianowana profesorką nadzwyczajną w Katedrze Historii Powszechnej.
Po wybudowaniu siedziby Muzeum Wojskowego im. Witolda Wielkiego w Kownie wystąpiła do Ministerstwa Edukacji Litwy o zgodę na zorganizowanie w placówce ekspozycji starożytnej sztuki egipskiej. Z powodu odmowy wystawiała sprowadzone z Egiptu eksponaty ze swojej kolekcji w Muzeum Pedagogicznym Okręgu Kowieńskiego. Próbowała zorganizować przestrzeń wystawienniczą na terenie Uniwersytetu Wileńskiego, ale bezskutecznie. W 1940 jej kolekcję 23 zabytków egipskich (mumie, sarkofagi, maski, statuetki itp.), obawiając się nacjonalizacji przez okupanta sowieckiego, przeniesiono do Muzeum Kultury w Kownie (współcześnie Galeria Sztuki im. M. Żilinskasa).