Starszy George Reynolds w swojej The Story of the Book of Mormon. z 1888 uznał, że pieczę nad nefickimi zapisami Omni otrzymał krótko przed śmiercią ojca. Przekazany za jego pośrednictwem fragment jest stosunkowo niewielki. Nie zawiera ani nowego materiału doktrynalnego, ani nowych objawień czy proroctw. Komentatorzy wskazywali, że mogło to wskazywać na upadek moralny współczesnych Omniemu Nefitów, jak również na szerzące się wówczas odstępstwo. Uczestniczył w szeregu walk z Lamanitami. Często komentowane wyznanie własnej niegodziwości poczynione przez tego skrybę mogło być powiązane z niemożnością pełnego przestrzegania przez niego prawa mojżeszowego. Niektórzy komentatorzy zauważali, że życie wojownika utrudniało mu rozwój duchowy. To też mogło być źródłem doświadczanego przez niego poczucia winy. Dodawano jednakże, że na kartach Księgi Mormona kariera wojskowa nie stanowi z reguły przeszkody dla bogatego życia religijnego. Przywoływano tu postacie takie jak Moroni, Lehi, Helaman czy Teankum. Przez Mormona, zgodnie z wierzeniami świętych w dniach ostatnich głównego redaktora tekstu źródłowego Księgi Mormona, Omni został uznany za proroka.