Napięcie takie jest charakterystyczne dla końcowego odcinka rozprowadzania energii elektrycznej w sieciach elektroenergetycznych. W terenach silnie zabudowanych (np. miastach) napięcie takie doprowadzane jest kablami ukrytymi pod ziemią. Natomiast w miejscach o rzadszej zabudowie (np. wsiach) stosuje się linie napowietrzne niskiego napięcia, wykonane z aluminiowych przewodów zawieszonych na konstrukcjach wsporczych w postaci słupów (drewnianych lub żelbetowych) wyposażonych w odpowiednie izolatory. Ostatnio coraz częściej stosuje się również splot izolowanych przewodów, co znacznie upraszcza montaż instalacji, jak również podnosi bezpieczeństwo i niezawodność sieci, poprzez eliminację zwarć powodowanych przez zwierzęta lub warunki atmosferyczne.
W USA stosuje się rozprowadzenie energii po osiedlu mieszkalnym dwuprzewodową jednofazową linią średniego napięcia. Niskie napięcie uzyskuje się przy każdym budynku niezależnie, z niewielkiego lokalnego transformatora niskiego napięcia umieszczonego na słupie w charakterystycznej walcowej obudowie, lub w szafie ulicznej. Transformator niskiego napięcia posiada uzwojenie wtórne 240 V, pośrodku którego jest odczep. Z uzwojenia wtórnego transformatora prowadzi do budynku trójprzewodowa linia niskiego napięcia dostarczająca napięcie dwufazowe 120/240 V.