W latach 1777-80, gdy Wołczyn należał do Adama Kazimierza i Izabeli Czartoryskich, wraz z pracami remontowymi prowadzonymi przy pałacu, przeprowadzono również restaurację kościoła. Całokształt prac nadzorował nadworny architekt Joachim Hempel, ale większość robót wykonywali miejscowi majstrowie. Wymieniono wówczas strop, pokryto dach nową blachą, pomalowaną po położeniu na kolor biały i zielony. Odnowiono też elewacje i poprawiono sztukaterie wewnątrz. Prace sztukatorskie wykonywał N. Judycki, a pozłotnicze – Ptaszyński.
W 1798 r. parafia znalazła się w diecezji wileńskiej. W ramach represji po powstaniu styczniowym, w 1866 r. władze carskie odebrały świątynię Kościołowi katolickiemu w 1873 r. rozpoczęto jej przebudowę na cerkiew. Wyrwano marmurową podłogę, rozebrano kruchtę, ołtarz i chór, wywieziono dzwony i ławki. Dla spełnienia wymogów kultu świątynia została przeorientowana, co wymusiło zmianę lokalizacji głównego wejścia. Ikonostas został umieszczony na ścianie wschodniej. Zamurowano więc oryginalne wejście od strony południowej i rozebrano kruchtę, a wybito nowe, w ścianie zachodniej, jednocześnie dobudowując do niego nową kruchtę o cechach stylu rusko-bizantyjskiego. Zwieńczenie latarni zastąpioną cebulastą kopułką. Na osi nowego wejścia, od strony drogi, wzniesiono murowaną, dwukondygnacyjną bramę – dzwonnicę.