Dzięcioł ochrowy (Celeus ochraceus) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny dzięciołowatych (Picidae). Jest endemitem Brazylii. Nie jest zagrożony.
Systematyka Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał Johann Baptist von Spix, nadając mu nazwę Picus ochraceus. Opis ukazał się w 1824 roku w Avium species novae, quas in itinere annis MDCCCXVII–MDCCCXX per Brasiliam. Obecnie gatunek umieszczany jest w rodzaju Celeus. Tradycyjnie dzięcioł ochrowy był uznawany za podgatunek dzięcioła żółtawego (Celeus flavescens); po przedstawieniu w 2011 roku przez M. Robbinsa i B. Benza badań nad DNA dla całego rodzaju Celeus, w 2017 roku South American Classification Committee zaproponował wydzielenie go jako odrębnego gatunku. Jest to gatunek monotypowy, tzn. nie wyróżnia się podgatunków.
Etymologia Celeus: keleos – „zielony dzięcioł” ochraceus: – „ochrowy”.
Morfologia Średniej wielkości dzięcioł o stosunkowo krótkim, lekko zakrzywionym i spiczastym dziobie o barwie od rogowej do niebieskoszarej, a nawet czarniawej, dolna szczęka jaśniejsza. Tęczówki w kolorze od czerwonego do czerwonobrązowego;