Jednak inni kwestionują to, najczęściej z poniższych powodów: Atchison nie został zaprzysiężony. Kadencja Taylora de iure rozpoczęła się automatycznie w momencie odejścia Polka. Jego kadencja jako przewodniczącego pro tempore formalnie wygasła wraz z końcem kadencji kongresu, co zbiegało się z końcem kadencji Polka, choć zaraz potem wybrano go nim ponownie. W najlepszym razie, po ponownym zaprzysiężeniu, Atchison był prezydentem przez kilka godzin, a nie jeden dzień.
Przewodniczący pro tempore emeritus Gdy w czerwcu 2001 Partia Republikańska straciła nagle większość w Senacie, ówczesny najstarszy stażem (a także najdłużej zasiadający w owym czasie w historii) senator Strom Thurmond, republikanin z Karoliny Południowej (który był przewodniczącym pro tempore w latach 1981–1987, 1995–2001), stracił swoją funkcję na rzecz Roberta Byrda. Jednakże stworzono wówczas po raz pierwszy honorową funkcję przewodniczącego pro tempore emeritus (President pro tempore emeritus, dosłownie „emerytowany przewodniczący”), którą zajął Thurmond. Po jego zaś odejściu z Senatu, kiedy republikanie także odzyskali większość, tytułem tym obdarzono Byrda, postanawiając, iż każdy, kto zajmował kiedyś funkcję przewodniczącego pro tempore, ale jego partia obecnie znajduje się w mniejszości, a on wciąż zasiada w Senacie, będzie nosił taki tytuł.