Przedsiębiorstwo nabrało impetu po wystawach zagranicznych: w 1897 roku firma zdobyła Złoty Medal na Targach w Kijowie, w 1900 roku – Wielki Srebrny Medal na Wszechświatowej Wystawie w Paryżu, w 1901 roku – Grand Prix w Sankt Petersburgu, a w 1903 roku – Złoty Medal w Brukseli. Nagrody dodały rozgłosu ceramice z Opoczna i gwałtownie napędziły jej sprzedaż, toteż na przełomie wieków uruchomiono w Opocznie drugi zakład – przy ulicy Piotrkowskiej. Jednocześnie zdecydowano się wybudować fabrykę w Słowiańsku na terenach dzisiejszej Ukrainy (dziś obwód doniecki), ponieważ znajdowały się tam znaczne złoża wysokiej jakości białej glinki, do dziś eksportowanej do produkcji płytek. W 1939 roku ukraiński zakład Dziewulskiego i braci Linde był większy i nowocześniejszy od opoczyńskiego. W Słowiańsku działały 24 piece. Po II wojnie światowej polskie zakłady upaństwowiono znacznie je rozbudowując. Trzecią fabrykę wybudowano w 1958 roku, czwartą w 1976 roku. Obie powstały w Opocznie. W latach 80. XX wieku Opoczno stało się największym ośrodkiem ceramicznym w Polsce. Od początku lat 90. XX w. płytki stąd znów zaczęły zdobywać zagraniczne nagrody oraz zamówienia z państw zachodnich, a Zespół Zakładów Płytek Ceramicznych „Opoczno” stopniowo był prywatyzowany. Dziś firma działa pod nazwą „Opoczno” i wchodzi w skład grupy Cersanit.