Jako dyrygent muzyczny Opera North kierował Jenůfą Janáčka (2016) i Kawalerem srebrnej róży Straussa (2016), zaś na stanowisku głównego dyrygenta Tyrolskiego Państwowego Teatru i Orkiestry takimi produkcjami, jak Salome Straussa, Latający Holender Wagnera, Madama Butterfly i Tosca Pucciniego, Rycerskość wieśniacza/Pajace Mascagniego/Leoncavalla, Wesele Figara Mozarta, Romeo i Julia Gounoda, Traviata i Nabucco Verdiego, Norma Belliniego i Jezioro łabędzie Czajkowskiego. Dokonał ponadto premier nowych produkcji operowych w Teatrze Narodowym w Belgradzie (Moc przeznaczenia, 2009), (Eugeniusz Oniegin, 2020) i (Latający Holender, 2013; , 2021).
Współpracował ponadto z licznymi orkiestrami, takimi jak orkiestra Filharmonii Śląskiej w Katowicach, , , , z , , , , , , , , orkiestrą Radia i Telewizji Chorwackiej, , orkiestrą , orkiestrą , , orkiestrą Teatru Lirycznego im. Giuseppe Verdiego w Trieście, , orkiestrą , , , , orkiestrą , , , , , Niemiecką Orkiestrą Symfoniczną w Berlinie, , i , , orkiestrą , , orkiestrą , , orkiestrą , orkiestrą i orkiestrą .
Wyróżnienia Marković jest zdobywcą pierwszej nagrody (ex aequo z Modestasem Pitrėnasem) na VII Międzynarodowym Konkursie Dyrygentów im.