Nie dzielił ludzi według wyznawanej wiary, ale według miary człowieczeństwa, nikogo nie potępiał, nawet według innych, zasługującego na potępienie, współpracował z osobami znacznie różniącymi się poglądami. Jego adwersarze podkreślali niezłomność charakteru, dzielność i honorowość. W czasie wojny był spowiednikiem żołnierzy AK, których zgrupowania znajdowały się w lasach, w pobliżu Węgrowa. Do najciężej rannych, do lasu, jechał wozem konnym razem z przebranym za ministranta doktorem Józefem Kowalem, pod pozorem udzielenia sakramentu chorych, jednak jego „ministrant” ledwo umiał zrobić znak krzyża. Hitlerowcy zakazali księdzu wychodzić poza teren kościoła, jednak on, dla wypełniania swoich obowiązków wychodził do swoich parafian i chyba udało mu się to zrobić w sposób oficjalny. Za jego zgodą strażacy z węgrowskiej OSP ukryli przed wywiezieniem do Rzeszy dwa dzwony kościelne. Był trzykrotnie więziony przez hitlerowców, w czasie przesłuchań szykanowany i bity, raz skazany na śmierć, jednak wyroku nie wykonano.