Od 1937 do 1939 ponownie w więzieniu, z którego zbiegł po wybuchu II wojny światowej.
W okresie wojennym udał się do Lwowa, gdzie działał w związku zawodowym metalowców. Po wkroczeniu Niemców w 1941 aresztowany przez ukraińską policję, jednak dzięki znajomości z komendantem zdołał zbiec do Białej Podlaskiej, gdzie pracował dorywczo jako stolarz do 1944. W lipcu 1944 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, do kwietnia 1945 sekretarz Komitetu Powiatowego PPR w Białej Podlaskiej. W kwietniu 1945 wysłany na Warmię i Mazury w ramach Grupy Operacyjnej Ministerstwa Administracji Publicznej, w tym samym roku został członkiem Rady Doradczej Pełnomocnika Rządu na Okręg Mazurski Jakuba Prawina. 24 kwietnia 1945 objął funkcję I sekretarza KW PPR w Olsztynie. Stracił stanowisko w styczniu 1946 wobec krytycznej opinii przełożonych (m.in. o jego skuteczności, wykształceniu oraz nieskutecznym zarządzaniu i nadzorze). Zdegradowano go wówczas do roli II sekretarza (od tej decyzji usiłował się odwołać do centrali partyjnej). Według jednego ze źródeł od marca 1946 wchodził w skład Krajowej Rady Narodowej. W latach 1945–1950 zasiadał w Miejskiej i Wojewódzkiej Radzie Narodowej w Olsztynie.