W latach 1934–1938 należała do Komunistycznej Partii Polski (w ramach Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy). Była sekretarzem Komitetu Okręgowego KPZU we Lwowie.

Za działalność komunistyczną kilkukrotnie aresztowana, a trzykrotnie pozbawiona wolności. Łącznie była osadzona przez 9 lat, najpierw w domu poprawy, a następnie w zakładach karnych w Sieradzu i na Serbii. W 1938 sądzona w lwowskim procesie 22 komunistów jako przywódca grupy. Sąd przysięgłych skazał ją na karę 10 lat więzienia – najwyższą ze wszystkich kar wymierzonych skazanym. We wrześniu 1939 uwolniona z więzienia w Fordonie.

Do 1940 była sekretarzem obwodowym wódczanego związku zawodowego. Po 1941 przebywała w getcie lwowskim, po czym od 1942 ukrywała się w Dęblinie i Aleksandrowie pod fałszywymi danymi. W 1944 podjęła współpracę z Polskim Komitetem Wyzwolenia Narodowego, została korespondentką Trybuny Wolności. W sierpniu 1944 wstąpiła do Polskiej Partii Robotniczej, od listopada 1944 do 1945 druga sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PPR w Rzeszowie. Od 22 stycznia do 30 czerwca 1945 czasowo kierowała tym Komitetem (jako jedyna I sekretarz w Rzeszowie), następnie powróciła do roli II sekretarza.