thumb|upright=1.2|left|Planowana trasa Zaginionego pociągu Tylko jeden pociąg dotarł do Theresienstadt, ponieważ most kolejowy wysadzony przez alianckie bombardowania pod Tröbitz uniemożliwił pozostałym dwóm pociągom kontynuowanie podróży. Pierwszy z nich dotarł do celu, natomiast trzeci został uratowany przez amerykańskich żołnierzy, w tym Carrolla S. Walsh Jr. Drugi transport miał być tym znanym jako Zaginiony Pociąg. Gdy Theresienstadt nie było już osiągalne dla pociągu, w którym znajdowało się około 2500 osób, strażnicy próbowali przetrzymać więźniów w pociągu poza Tröbitz.
Dopiero 23 kwietnia Armia Czerwona odkryła i uwolniła więźniów. W miarę zbliżania się wojsk alianckich strażnicy stopniowo opuszczali więźniów, pozostawiając Rosjanom wagon kolejowy wypełniony ciałami zmarłych i bliskich śmierci, a kilku dodatkowych więźniów szukało schronienia w pobliskich opuszczonych domach. Spośród więźniów 198 już nie żyło z powodu niedożywienia i chorób, a 320 kolejnych osób zmarło w wyniku komplikacji spowodowanych wycieńczeniem i chorobami. Według relacji kobiet, które przeżyły, ratujący je Sowieci zgwałcili wiele z nich, podobnie jak wcześniej zrobili to naziści.