5 sierpnia 1915 wycofujące się z Warszawy wojska rosyjskie wysadziły górne części 2 filarów przeprawy. Wzniesiony w ich miejscu przez Niemców prowizoryczny drewniany pomost, wzmocniony paraboliczną konstrukcją stalową, spłonął z nieznanych przyczyn krótko po zakończeniu budowy w 1916. Do końca okupacji Niemcy nie podjęli drugiej próby odbudowy mostu. Spowodowało to przeciążenie odbudowanego mostu Kierbedzia.
Mostowi nadano obecną nazwę po wycofaniu się Rosjan z Warszawy w 1915 roku. Już podczas okupacji niemieckiej w dokumentach Magistratu dotyczących demontażu zniszczonych elementów konstrukcyjnych nazywano most imieniem ks. Józefa Poniatowskiego.
Po zakończeniu wojny powstał spór między miastem a Ministerstwem Skarbu, kto powinien finansować odbudowę przeprawy. W wyniku zawartego porozumienia koszty podzielono po połowie. Most odbudowano w latach 1921–1927. Prace ponownie zrealizowała spółka K. Rudzki. W 1925 otwarto dla ruchu jedną jezdnię, a w 1927 oddano do użytku most na całej szerokości.