. Zajęcie przez wojska francusko-brytyjskie pozycji w Belgii było jednak możliwe dopiero po zaatakowaniu tego kraju przez Niemców, gdyż na wcześniejsze wkroczenie aliantów nie wyrażał zgody belgijski rząd. Rozważano początkowo trzy warianty – linie, wzdłuż których zamierzano zająć stanowiska: wzdłuż Skaldy wzdłuż Dyle aż do połączenia z Mozą pod Namur wzdłuż Mozy aż do ujścia Kanału Alberta; . Początkowo dowództwo francuskie skłaniało się ku wariantowi linii Skaldy, gdyż dalej położone linie uważano za niemożliwe do zajęcia na czas. Lecz rozwój armii belgijskiej i budowa nowych fortyfikacji we Flandrii spowodowały, że głównodowodzący wojsk francuskich gen. Maurice Gamelin nakazał przygotować plan zakładający zajęcie linii Dyle. Został on opracowany pod koniec października 1939.
Plan Plan Dyle Zadanie wkroczenia do Belgii i zajęcia tam pozycji obronnych otrzymała I Grupa Armii gen. Bilotte'a. 2. Armia miała utrzymać linię Mozy i rejon Sedanu, a 9. Armia – odcinek od Sedanu do Namur. Główne siły francuskie zostały zgrupowane w mającej nacierać na północ od nich 1. Armii. Związek ten dysponował znacznymi siłami pancernymi: jedną dywizją kirasjerów (pancerną), dwoma brygadami czołgów i dwoma lekkimi dywizjami zmechanizowanymi.