Początkowo niemiecki plan ataku zakładał atak przez równinne tereny Belgii (podobnie jak w planie Schlieffena, choć w przeciwieństwie do niego manewr ten nie miał przynieść siłom III Rzeszy żadnych korzyści strategicznych), czyli tak, jak zakładał Gamelin; .
Historycy przyjmują jednak, że zalety planu nie równoważyły jego wad. Wskazuje się, że gdyby Niemcy zaatakowali przez Flandrię, siły alianckie musiałyby zdążyć dotrzeć do Dyle przed nimi, a nawet gdyby to się udało, bój miałby charakter spotkaniowy, gdyż nie byłoby czasu na przygotowanie umocnień polowych. Mającym bronić będącego podstawą całego manewru rejonu Sedanu i południowej Belgii 2. i 9. Armiom przydzielono zbyt małe siły, by mogły skutecznie przeciwdziałać niemieckim atakom. Przeznaczając 7. Armię do wykonania wariantu Bredy Gamelin pozbawił I Grupę Armii jedynego znaczącego odwodu. Pozostałe oddziały rezerwowe, choć liczne, były rozproszone na znacznym obszarze, przez co nie mogły stanowić przeciwwagi dla niemieckiego natarcia. Zarzuca się również Gamelinowi zbyt sztywne i schematyczne sformułowanie całego planu, zakładające tylko jedno zachowanie się sił przeciwnika; .
Za wadę planu Dyle uznaje się zbytnie wysunięcie oddziałów alianckich, ułatwiające ich oskrzydlenie. Według niemieckiego historyka Karla Heinza Friesera:
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kampania francuska 1940