W 1944 roku proponowano mu wstąpienie do Czeskiej Ligi przeciw Bolszewizmowi, jednak odmówił, po wojnie tłumacząc to swoim podziwem dla działań Armii Czerwonej. W sierpniu 1944 roku został aresztowany przez Niemców w związku z jego kontaktami z czechosłowackim ruchem oporu. W więzieniu zachorował na błonicę, dzięki czemu uniknął postawienia przed sądem i koniec wojny spędził w szpitalu.
Szpital opuścił w sierpniu 1945 roku i powrócił do pracy w zarządzie przedsiębiorstwa Carbonia. Po II wojnie światowej prowadzono przeciwko niemu śledztwo w sprawie kolaboracji, nie postawiono mu jednak żadnych zarzutów. Po zamachu stanu w 1948 roku Carbonia została znacjonalizowana i musiał opuścić jej zarząd, przeniósł się następnie do wsi Vrát pod Železným Brodem, gdzie znalazł pracę jako doradca w tamtejszym zrzeszeniu szklarzy.
W 1952 roku został zatrzymany przez StB i oskarżony o zdradę i przygotowywanie zamachu stanu, ostatecznie spędził w więzieniu 7 lat i został zwolniony w 1959 roku. Po zwolnieniu pracował jako magazynier i jego rodzina borykała się z poważnymi problemami finansowymi, musiał także spłacać długi z tytułu kosztów poniesionych przez państwo podczas jego uwięzienia.