Ulrich Sigwart (ur. 9 marca 1941 w Wuppertal, Niemcy) – niemiecki kardiolog, który poświęcił się kardiologii inwazyjnej znany z pionierskiej roli w kilku dziedzinach. Wynalazł nowatorską, niechirurgiczną technikę znaną jako farmakologiczną ablację przegrody, która zmniejsza nieprawidłowe powiększenie przegrody i ograniczyła leczenie do przezskórnego leczenia pacjentów cierpiących na kardiomiopatię przerostową z obturacją (utrudnienie przepływu). Odegrał także doniosłą rolę w konstruowaniu i implantacji stentów wieńcowych. Przypisuje mu się koncepcję i stworzenie stentu wewnątrznaczyniowego, procedury, która zrewolucjonizowała rewaskularyzację tętnic wieńcowych i obwodowych, a także umożliwiła przezskórne poszerzenie zwężeń tętnic szyjnych i innych technik wymagających stentowania.

Życiorys Urodził się jako piąte dziecko w rodzinie inteligenckiej. Po śmierci ojca jako jednoroczne dziecko mieszkał z matką i rodzeństwem w Schwarzwaldzie, a później rodzina przeniosła się na północ Niemiec. Wykształcenie medyczne otrzymał we Fryburgu Bryzgowijskim w Niemczech oraz w Bazylei w Szwajcarii. Pracował w różnych szpitalach w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Szwajcarii. W latach 1979–1989 był dyrektorem kardiologii w szpitalu CHUV w Lozannie w Szwajcarii.