Od 1989 przez 12 lat był dyrektorem Oddziału Kardiologii Inwazyjnej w Royal Brompton Hospital w Londynie, gdzie wynalazł nowatorską, niechirurgiczną technikę zmniejszania przerostu przegrody międzykomorowej u chorych z kardiomiopatią przerostową polegającą na podawaniu przez cewnik absolutnego alkoholu do pierwszej tętnicy międzykomorowej. W wyniku niepełnościennego zawału mięśnia przegrody w obszarze ukrwionym przez tę tętncę usuwało objawy zwężenia drogi odpływu.

W 2002 został profesorem i ordynatorem Kardiologii na Uniwersytecie Genewskim, gdzie w 2006 zakończył karierę i przeszedł na emeryturę.

Wielu lekarzy może pochwalić się setkami publikacji i prac, które są godne pochwały, ale niewielu może pochwalić się jedną, a tym bardziej dwoma publikacjami, które zmieniły oblicze kardiologii: pierwsza dotyczyła stentowania, a druga przezskórnej redukcji przegrody w przerostowej kardiomiopatii obturacyjnej.