Kariera naukowa Podczas miesiąca studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim Frybes otrzymał od prof. Juliana Krzyżanowskiego propozycję asystentury na Uniwersytecie Warszawskim. Pod jego kierownictwem współtworzył biblioteki seminarium historyczno-polonistycznego UW, korzystając z duplikatów Biblioteki Jagiellońskiej. Powrócił do Warszawy, po czym w 1946 uzyskał tytuł magistra polonistyki i podjął się pracy dydaktycznej na Uniwersytecie Warszawskim. Doktoryzowany w 1950, uzyskał nominację na stanowisko docenta UW w 1955 r. Prowadzone przez niego w 1956 r. Międzynarodowe Kursy dla Slawistów zostały przekształcone w 1960 r. w Studium Języka i Kultury Polskiej dla Cudzoziemców. Lata 1965–1971 spędził z żoną Aleksandrą Olędzką-Frybesową we Francji, gdzie był dyrektorem sorbońskiego Ośrodka Kultury Polskiej, a w latach 1967–1971 był wykładał tamże. Następnie w latach 1971–1974 kierownik Zakładu Filologii Polskiej w filii białostockiej UW. Członek i sekretarz Komisji Badań nad Życiem Literackim. W latach 1978–1980 wykładał na Université Blaise-Pascal w Clermont-Ferrand. W latach 80. na nowo podjął się pracy dydaktycznej na UW. Prowadził Pracownię Badań Literackiej Kultury Mniejszości. W latach 1986–1987 ponownie wykładał w Clermont-Ferrand. Po powrocie został członkiem komisji podręcznikowej polsko-żydowskiej komisji podręcznikowej.