W tym czasie paliwo było co do zasady uważane jeszcze za potencjalnie łatwopalne, w związku z czym ryzykowne w tej lokalizacji, rozwiązanie to zostało jednak zaakceptowane. Jedyną bowiem alternatywą dla niego było umieszczenie zbiorników paliwa na dziobie i rufie okrętu, co skutkowałoby nieakceptowalnymi naprężeniami kadłuba.

Kształt kadłuba jednostki oraz konfiguracja jego siłowni z urządzeniami maszynowni, zapewniały jej według projektu możliwość pływania z prędkością do 32,5 węzła oraz zasięg 10 000 mil morskich przy prędkości 15 węzłów.

Uzbrojenie Na okręcie zastosowano dziewięć dział 203 mm L/55, umieszczonych po trzy w trzech wieżach – dwóch w superpozycji na dziobie, trzeciej na rufieNorman Friedman: U.S. Cruisers, s. 129–130.. Podobnie jak w innych marynarkach zdecydowano się na zastosowanie największego dopuszczonego traktatem kalibru, nie brakowało jednak krytyków takiego rozwiązania, podnoszących że działa tej wielkości są bezwartościowe – zbyt małe aby zagrozić ciężkim okrętom linowym i zbyt powolne do działań przeciwko niszczycielom i mniejszym krążownikom.