Twórczość W 1629 roku, podczas pobytu w Mesynie, Inchofer opublikował dzieło Epistolae Beatae Mariae Virginis ad Messanenses veritatis vindicata, w którym starał się udowodnić autentyczność Listu Najświętszej Maryi Panny do mieszkańców MesynyT. Cerbu, “Melchior Inchofer, «un homme fin et rusé»", 589-590. Praca ta jednak okazała się kontrowersyjna, ponieważ kwestionowana była prawdziwość dokumentu. W efekcie jezuita był zmuszony udać się do Rzymu w celu złożenia wyjaśnień, a na końcu musiał dokonać zmian w samym utworze. Poprawiona publikacja ukazała się w 1631 roku.

Po procesie Galileusza, Melchior Inchofer opublikował w Rzymie Tractus Syllepticus, w którym dowodził, że wiara w nieruchomość Ziemi, a także poruszające się Słońce są dla katolików kwestią wiary.

W 1635 roku napisał Historia sacrae Latinitatis, w którym opisał łacinę jako mowę błogosławionych, a także przedstawił historię nauczania łaciny, opierając się na pracy Academiae orbis Christiani Jakoba Middendorpa, wydanej po raz pierwszy w 1567 rT. Cerbu, “Melchior Inchofer, «un homme fin et rusé»", 599-600.

W 1639 r. Inchofer wygłosił mowę pogrzebową Niccolò Riccardiego (włoskiego dominikanina i teologa, który również był zaangażowany w proces Galileusza), a następnie ją opublikował.