W zespole znalazł się także Zbyszko Niziołek, który wraz z Juliuszem Szczurkowskim zaprojektował urządzenia hydrauliczne i transportowe oraz Stanisław Suski, który zaprojektował koncepcję zabezpieczenia wysokościowca na wypadek wystąpienia w jego rejonie szkód górniczych.
Koncepcja budynku powstawała od grudnia 1963 roku do maja 1964 roku. Stan surowy Górnika I osiągnięto pod koniec października 1964 roku, po 38 dniach od rozpoczęcia prac. W tym czasie przy budowie zatrudnionych było 70 osób pracujących na dwie zmiany. W ciągu doby wznoszono po jednej kondygnacji, zaś kolejną poświęcano na prace montażowe. Wieżowiec został oddany do użytku w 1965 roku. Na budynku zamontowano sześciometrowy neon z nazwą budynku.
Wieżowiec Górnik I został wybudowany dla pracowników Kopalni Węgla Kamiennego „Staszic” i ich rodzin, a powstał z inicjatywy ministra górnictwa i energetyki Jana Mitręgi, który po zapoznaniu się z technologią budowy wieży wyciągowej kopalni „Jaworzno” polecił podobną technologię zastosować do budowy budynku mieszkalnego.