W Europie najczęściej występuje na buku, ale podano jego występowanie także na drzewach z rodzajów klon, grab, jesion, orzech, topola, dąb, jarząb i lipa.
Gatunki podobne Owocniki Ceriporiopsis gilvescens są dość zmienne morfologicznie, duża jest zwłaszcza różnica między osobnikami młodymi i starymi. Charakterystycznymi cechami tego gatunku są: poduszkowaty kształt, początkowo dość miękka, a po wyschnięciu twarda konsystencja oraz hymenofor pokryty białym nalotem. Po jego starciu pozostają na cieliste plamy. Bardzo podobny jest drobnoporak ceglastoczerwony (Ceriporiopsis incarnata), przez S. Domańskiego nazwany pseudowoszczynką ceglastoczerwoną lub pseudowoszczynką cielistą (wszystkie te nazwy są niespójne z nazwą naukową). Odróżnia się tym, że rozwija się na drewnie drzew iglastych.
Mikroskopowo dobrymi cechami rozpoznawczymi Ceriporiopsis gilvescens są prawie cylindryczne zarodniki i inkrustacja strzępek.
Przypisy
Kategoria:Strocznikowate Kategoria:Mykobiota Polski