Od 1929 był prezesem grupy malarskiej „Szkoła Warszawska” oraz stowarzyszenia „Ars Christiana”. W 1930 ukończył studia i brał udział w pierwszej wystawie „Szkoły Warszawskiej” w Genewie. Ponadto wspólnie z Wacławem Palessą – kolegą ze „Szkoły” – namalował w zamojskim Kościele św. Katarzyny obraz w prezbiterium, za który obaj artyści otrzymali 1200 zł. W następnym roku był jednym z organizatorów i kierownikiem artystycznym wystawy grup „Bractwo św. Łukasza” i „Szkoła Warszawska”. Od tego czasu wystawiał prace zarówno w kraju jak i za granicą (Bukareszt, Berlin, Londyn, Nowy Jork, Chicago). W 1936 w Warszawie w „Zachęcie” i Brukseli w Palais des Beaux Arts odbyły się wystawy indywidualne jego prac.

Okres okupacji niemieckiej i pierwsze lata po wyzwoleniu spędził w Kielcach, gdzie w Urzędzie Wojewódzkim był kierownikiem Wydziału Kultury i Sztuki. W 1948 przeniósł się do Poznania i tam poświęcił się pracy artystycznej. Zajmował się malarstwem sztalugowym, ściennym (polichromie kościołów w Wielkopolsce i na Starym Rynku w Poznaniu), rysunkiem i ilustracjami książkowymi.