W grudniu 1939 oficjalnie obronił dyplom artysty rzeźbiarza i dyplom pedagoga.

W latach 1939–1940 należał do Związku Zawodowego Plastyków w Wilnie, w latach 1940–1941 był pracownikiem działu projektów fabryki przemysłu artystycznego w Wilnie, od 1940 był członkiem Związku Artystów Plastyków Radzieckich w ZSRR oraz konsultantem artystycznym i rzeźbiarzem miejskim w Biurze Urbanistycznym Zarządu Miejskiego miasta Wilna. W latach 1943–1945 był zastępcą kierownika Grupy Planowania Miasta „Komprojekt” w Wilnie. Podczas II wojny światowej wraz z rodzicami ukrywał Żydówkę Zofię Świrską, a w mieszkaniu jego rodziców znajdował się punkt kontaktowy Armii Krajowej. Przed i podczas II wojny światowej pracował nad licznymi rzeźbami, z których znacznej części nie dokończył, ze względu na działania wojenne. 1 listopada 1946 wraz rodzicami przeniósł się na stałe do Łodzi jako repatriant, uzyskując pomoc władz poprzez udostępnienie wagonów kolejowych, w których przetransportował swoje i innych artystów rzeźby (m.in. Aleksandra Szturmana i Ferdynanda Ruszczyca) do Polski.