Stanisław Wyszyński (ur. 15 maja 1895 w Kurowicach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan administracji Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Pawła i Tatiany z Jaworskich urodzony 15 maja 1895 w Kurowicach, w ówczesnym powiecie przemyślańskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Był członkiem Związku Strzeleckiego.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 3. kompanii I batalionu 3 Pułku Piechoty. Został ranny na froncie karpackim. W grudniu 1914 leczył się w Szpitalu Obrony Krajowej w Sopronie. W latach 1918–1920 walczył w szeregach 2 i 5 Pułku Piechoty Legionów. Był ranny.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku, awansując na chorążego. 22 czerwca 1926 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 41. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 21 Pułku Piechoty w Warszawie. 15 lipca 1927 został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1927 i 38. lokatą w korpusie oficerów piechoty. We wrześniu 1933 został przeniesiony do Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu na stanowisko wychowawcy. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 240. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, grupa administracyjna.