Zygmunt Kowalewski (ur. 10 stycznia 1893 w Głybiczach w pow. mińskim, zm. 7 maja 1950 w Łodzi) – polski rzeźbiarz, krytyk i publicysta artystyczny.
Życiorys Zygmunt Kowalewski przyjechał do Polski w 1920 i zamieszkał w Bydgoszczy, gdzie w 1923 rozpoczął naukę w Państwowej Szkole Przemysłu Artystycznego. Do Łodzi przeniósł się w 1927, gdzie od 1932 mieszkał przy ul. G. Narutowicza 5. Był członkiem grupy artystycznej „Ryngraf”. Od 1934 był nauczycielem rzeźby w Szkole Rysunku i Malarstwa Wacława Dobrowolskiego w Łodzi. W roku 1930 wziął udział w wystawie Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych (TZSP) w Warszawie, a w kolejnych latach brał udział w wystawach głównie w Łodzi, gdzie mieszkał i tworzył nawet podczas II wojny światowej. Jego rzeźby obejmowały głównie plastykę okolicznościową, pamiątkowe plakiety i płaskorzeźby rocznicowe. Obejmowały one głównie tematykę sakralną i poświęconą bohaterom narodowym.
Żoną Zygmunta Kowalewskiego była Stefania Kowalewska-Stępczyńska.
Został pochowany w części rzymskokatolickiej Starego Cmentarza w Łodzi.