Prawo wizytowania – empiryczne, powszechne prawo mobilności ludzi sformułowane przez Markusa Schläpfera i Geoffreya Westa, i ich zespół, określające częstość i odległość wizytowania miejsc przez mieszkańców miast.
Prawidłowość jest skalowalna i określa liczbę odwiedzin danego miejsca w zależności od dystansu jaki odwiedzający musi przebyć i częstości wizyt. W odróżnieniu od powszechnie stosowanego w modelowaniu przepływu ludności prawa ciążenia, prawo wizytowania uwzględnia również częstotliwość wizyt. Oznacza to, że liczba wizyt w miejscu nie zależy jedynie od odwrotności kwadratu odległości potrzebnej do przebycia (miejsca 2 razy bardziej odległe odwiedzane są 4 razy mniej licznie), ale też od odwrotności kwadratu częstotliwości wizyt (wizyty 2 razy częstsze zdarzają się 4 razy mniej licznie):
gdzie: μi – przestrzenna atrakcyjność miejsca r – dystans do przebycia potrzebny do odwiedzenia miejsca f – częstotliwość odwiedzania miejsca η – współczynnik proporcjonalności zbliżony do 2
Jedną z konsekwencji takiej zależności jest to, że liczba osób odwiedzających dane miejsce, na przykład z 10 kilometrów 3 razy w tygodniu jest zbliżona do liczby wizytujących z 3 kilometrów, ale 10 razy w tygodniu.