Cudzoziemiec, obcokrajowiec (łac. peregrinus – osoba pochodząca z innego krajuSłownik Wyrazów Obcych, ang. foreigner, fr. étranger, niem. Ausländer, ros. иностранец) – osoba nieposiadająca obywatelstwa państwa, w którym przebywa.
Regulacja statusu cudzoziemców jest różna w poszczególnych państwach. Obecnie duże znaczenie ma też prawo międzynarodowe, a na terenie Unii Europejskiej regulacje unijne.
Prawa cudzoziemców do działalności publicznej legalnie zamieszkujących w innym kraju określa Rada Europy w konwencji z 1992 r.Konwencja o uczestnictwie cudzoziemców w życiu publicznym na szczeblu lokalnym sporządzona w Strasburgu 5 lutego 1992 roku, (teksty oryginalne i lista stron).
Cudzoziemcy w polskim prawie Zgodnie z art. 3 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (będącej uzupełnieniem ustawy z 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim) „cudzoziemcem jest każdy, kto nie posiada obywatelstwa polskiego.”Podobnie definiowały to przepisy wcześniejsze: Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z 13 sierpnia 1926 r. o cudzoziemcach – art. 1 (), Ustawa z 29 marca 1963 r. o cudzoziemcach – art. 1 (), Ustawa z 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach – art. 2 () i Ustawa z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach – art. 2 ().Zbliżone jest określenie art. 1 ust. 2 ustawy z 24 marca 1920 r.