Rosja została zmuszona do odwołania ich przybycia po tym, jak Bułgaria, Węgry i Rumunia odrzuciły prośby Rosji o wykorzystanie ich przestrzeni powietrznej.
Negocjacje prowadzono przez cały czas trwania impasu, podczas którego Rosja nalegała, aby jej wojska odpowiadały tylko przed rosyjskimi dowódcami i aby zachowała wyłączną strefę dla własnych sił pokojowych. NATO odrzuciło te ustępstwa, przewidując, że doprowadzi to do podziału Kosowa na albańskie południe i serbską północ. Obie strony ostatecznie zgodziły się, że rosyjscy żołnierze sił pokojowych będą działać w całym Kosowie, ale niezależnie od NATO.
Następstwa Po zawarciu umowy, 15 października 1999 roku lotnisko w Prisztinie zostało reaktywowane przez 53 Dywizjon Polowy Wsparcia Lotniczego Royal Engeneers jako wojskowa baza lotnicza, a następnie wznowiono z niego międzynarodowy transport lotniczy do kilku miast europejskich. W tym okresie za bezpieczeństwo lotniska odpowiadały rosyjskie siły KFOR wraz z siłami NATO.
Następnie Clark został przedwcześnie usunięty ze stanowiska w NATO przez generała Hugh Sheltona, amerykańskiego Przewodniczącego Kolegium Połączonych Szefów Sztabów.