Młyn wodny Kołaczew – zabytkowy budynek drewniany dawnego młyna wodnego z 1807 roku w Złotym Potoku, w gminie Janów, w powiecie częstochowskim, w województwie śląskim.
Położenie Młyn znajduje się nad źródłowym odcinkiem rzeczki Wiercicy, w miejscu, w którym ta wypływa z niewielkiego zbiornika zaporowego, zwanego Stawem Zielonym. Grobla, tworząca staw, zapewniała odpowiedni spadek wody, niezbędny do poruszania koła wodnego. Wznosi się w ścisłym sąsiedztwie drogi wojewódzkiej nr 793, biegnącej w tym miejscu lewym brzegiem Wiercicy, ok. 1,5 km na południowy zachód od centrum Złotego Potoku.
Młyn położony jest na terenie Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd, w granicach rezerwatu przyrody Parkowe.
Historia Według danych historycznych na rzece Wiercicy w rejonie Złotego Potoku istniało sześć młynów wodnych, z których zachował się jeden – Kołaczew. Pierwsze wzmianki pisemne o tym młynie pochodzą z 1473 r., kiedy jego młynarzem był Piotr Palis, a właścicielem Piotr Potocki, rycerz ze Szreniawy. Młyn, znajdujący się przy granicy Parku Parkowego, został wybudowany w 1807 roku. Na mapach Królestwa Polskiego z 1839 r. figuruje pod nazwą Kołaczew. Za czasów Raczyńskich zarządcą był M. Chuściel, a w okresie międzywojennym jego córka.