W związku z tym zastosowano w nim nowy silnik Pratt-Whitney R-1533-82 Junior wersja ta została oznaczona XSBC-3 i spełniła oczekiwania US Navy i w 1936 roku został on zatwierdzony do produkcji seryjnej.
W 1937 rozpoczęto produkcję seryjną samolotu na podstawie prototypu XSBC-3, produkowany samolot otrzymał oznaczenie Curtiss SBC-3 Helldiver. W wersji tej wyprodukowano 83 samoloty. Ostatni samolot z tej serii został przekonstruowany w ten sposób, że zastosowano mocniejszy silnik Wright R-1820-34 oraz podwyższonym sterem kierunku i zwiększonym udźwigiem bomb. Samolot ten oznaczono jako XSBC-4 i stał się wzorcowym do produkcji seryjnej samolotu oznaczonego jako Curtiss SBC-4 Helldiver.
Produkcję seryjną samolotu SBC-4 rozpoczęto w 1939 i zbudowano ich 174 sztuki.
Użycie Samolot Curtiss SBC Helldiver od 1937 roku były kierowane do jednostek lotniczych US Navy i US Marine Corps.
Stanowiły one wyposażenie lotniskowców USS „Yorktown”, USS „Saratoga”, USS „Enterprise” (SBC-3) oraz USS „Lexington” (SBC-4). Samoloty te nie brały jednak udziału w poważnych działaniach bojowych i zostały z czasem wycofane do rezerwy.