Zarzucał im, że niewystarczająco ostrzegali katolików przez zagrożeniem ze strony nazistów oraz że dla utrzymania swojej bezpiecznej pozycji w nowo powstałym państwie Vichy nie ryzykują krytyki jego władz, tym samym mogąc zdradzać cele Towarzystwa Jezusowego. Wskazał na zbieżność antysemickich działań wśród nazistów oraz rządu Vichy, argumentując przy tym, że taka postawa stanowi atak na doktrynę i pisma chrześcijańskie. Pod koniec listu Henri de Lubac wezwał władze zakonu do zajęcia wyraźnego stanowiska wobec duchowych zagrożeń ze strony nazizmu i do pochwały dla bardziej zintegrowanego i pogłębionego chrześcijaństwa, zamiast takiego, które w pierwszej kolejności stara się zabezpieczyć swoje instytucjonalne przywileje.

Na te słowa de Lubac dostał odpowiedź, choć nie bezpośrednią, od Norberta de Boynes. Pełniący funkcję asystenta francuskiego przy kurii generalnej de Boynes wysłał list do wszystkich francuskich jezuitów, w którym nawoływał do posłuszeństwa wobec władz zakonu i trzymania się z dala od polityki. Wypominał, że działania „kilku złych jabłek” zagrażają przebiegowi wrażliwych negocjacji z rządem francuskim w sprawie statusu zgromadzeń religijnych i stowarzyszeń katolickiej młodzieży, co było słowami wymierzonymi w de Lubaca i jego zwolenników. W tym samym liście nazwał rząd Vichy jedynym „legalnym rządem” Francji.