Wybór na Wikariusza generalnego Umierający generał zakonu Włodzimierz Ledóchowski zgodnie z tradycją pozostawił list, w którym mianował wikariusza generalnego, mającego kierować Towarzystwem Jezusowym do czasu zwołania Kongregacji Generalnej i wyboru nowego generała. Kwestia była szczególnie delikatna z powodu trwającej wojny, która uniemożliwiała przeprowadzenie kongregacji generalnej. Na urząd wikariusza generalnego Ledóchowski wybrał asystenta Włoch Alessia Magniego, który sprawował tę funkcję przez 15 miesięcy od zgonu generała (13 grudnia 1942) aż do swojej śmierci 12 kwietnia 1944 roku.
W takich okolicznościach zakon potrzebował nowego wikariusza generalnego. Wybór najstarszych profesów obecnych w Rzymie, wtedy jeszcze okupowanym przez Niemców, padł na Norberta de Boynes, będącego asystentem Francji. Wybór ten był o tyle kontrowersyjny, że o ile de Boynesowi nie można było odmówić doświadczenia i zasług na odpowiedzialnych stanowiskach, to jednak swoją reakcją na list Henry de Lubaca parę lat wcześniej nieomal doprowadził do schizmy wśród francuskich jezuitów.
Po wyborze Janssensa na generała de Boynes był przełożonym międzynarodowych wspólnot jezuickich w Rzymie (1947–1950), następnie mieszkał w rzymskim Domu Pisarzy, przy którym zmarł 6 października 1954 roku.
Przypisy
Bibliografia