W magazynie „Bluszcz” ukazał się wywiad prowadzony przez Stefanię Podhorską-Okołów oraz wspomnienia Morozowiczówny w cyklu pod tytułem Europa z Motocyklu.
W 1937 roku uzyskała tytuł magistra ekonomii Uniwersytetu Warszawskiego, po czym w latach 1937–1940 i 1945–1946 uczyła historii w warszawskich szkołach średnich. 6 stycznia 1938 roku wyszła za mąż za Józefa Obrębskiego; małżeństwu urodził się syn, Stefan. Podczas II wojny światowej prowadziła lekcje w ramach tajnych kompletów, wraz z mężem ukrywała także uciekinierów z getta i działaczy konspiracyjnych, za co została uwięziona na Pawiaku. Została uwolniona dzięki łapówce.
W latach 1946–1948 współpracowała z mężem przy badaniach terenowych na Jamajce, których celem była analiza struktury społecznej rozwijającego się społeczeństwa postniewolniczego. Następnie Obrębscy osiedli w Nowym Jorku. W latach 1950–1952 Obrębska była doktorantką i asystentką badawczą w New York University, po czym w latach 1953–1964 wykładała socjologię na City University of New York i Adelphi College. Jesienią 1960 roku została członkinią Polskiego Towarzystwa Socjologicznego, na początku lat 60. XX w. została sekretarzem Komisji Socjologiczno-Antropologicznej Polskiego Instytutu Naukowego w Ameryce. Wraz z mężem utrzymywała kontakty z Polską i wspierała polskich naukowców przyjeżdżających do Stanów.