Brodawkonos mały, brodawkonos Hardwickiego (Rhinopoma hardwickii) – gatunek małego, drapieżnego nietoperza z rodziny brodawkonosów (Rhinopomatidae). Cechą typową dla przedstawicieli tej rodziny są długie ogony, u brodawkonosa małego jest on dłuższy od przedramienia. Zamieszkuje tereny Azji, głównie Indii i pobliskich krajów. Zasiedla tereny półpustynne, oazy i wadi. Aktywne są po zachodzie słońca, za dnia odpoczywając zwykle w dużych koloniach zarówno w schronieniach naturalnych (jaskiniach i niszach), jak i antroopogenicznych (opuszczonych budowlach). Zimę spędzają w głębszych schronieniach, przynajmniej część populacji też wówczas migruje. IUCN uznaje brodawkonosa małego za gatunek najmniejszej troski (LC).
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał angielski zoolog John Edward Gray w 1831 roku jako Rhinopoma hardwickii. Holotyp pochodził z Bengalu w Indiach. Do gatunku tego wcześniej wliczano inne mniejsze nietoperze z rodzaju brodawkonos (Rhinopoma), stąd wcześniej przypisywano mu bardzo duży zasięg, a sam gatunek grupował dużo podgatunków. Do niego wliczano m.in.: , i . Po późniejszej rewizji taksonomicznej i wyodrębnieniu R. muscatellum, R. macinnesi oraz populacji afrykańskich, arabskich i lewantyńskich zdefiniowanych jako R. cystops, R.